بعد از مدتها با هم نشسته بودیم و گپ مي زديم; جند سالی هست که می شناسمش. كمي بزرگتر و هنوز هم جوان. مدتی هم با هم زندگی می کردیم. سيگار نه اما توانسته بود از الكل دل بكند. مجرد، مستقل و یک جورایی هم مذهبی. نمیدانم، شاید بهتر است بگویم از مذهب فقط نماز و روزه و شب احیا و آشورا و تاسوعا را می شناسد. آنشب! آنشب حتی تعریف می کرد براي دوستي و ارتباطش، صيغه را هم خودش جاري مي كند! نه آن دوستی را می فهمم و نه آن صیغه را!
بعد از مدتها با هم نشسته بودیم و گپ مي زديم; خيلي ساده و راحت برايم تعريف كرد ... . شوكه شدم. اما بروي خودم نمي آوردم. شنيدنش سخت بود. نه فقط به اين خاطر كه دوستم بود و مي شناختمش، نه! چراكه ديگر بي قبح برايم مي گفت. آنرا عادي جلوه مي داد و شايدم برايش عادي بود ديگر. از گراني و كلاسش مي گفت. از شيشه مي گفت، مثل سيگار كشيدن، مثل گوش دادن به موسيقي ... و مثل تمام عادي هاي ديگر زندگي اش. فقط يك ايراد وجود داشت. هنوز بي ازدواج و بچه است. اما نااميد از دور دستهايش. "او" یکی است از بيشماري از ديگر نااميدان بي دور دست، اسیر شيشه ای، بي قبح...
+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم اردیبهشت 1387ساعت 21:2 توسط نادی
|
